بخوان
كه رازجاودانگی در آواز است
كاش چون تو می بودم
آزاد از غل و زنجیر
كاش چون تو می بودم
روحی در پرواز
برفراز دره ها
و از جام اثیری
جرعه ای نور می نوشیدم
كاش چون تو می بودم
معصوم، قانع و شاد
بی اعتنا به آینده
در فراموشی گذشته
كاش چون تو می بودم
زیبا، فریبنده و باشكوه
پرمی كشیدم
در باد
كاش چون تو می بودم
اندیشه ای شناور
برفراز دشت.
میان زمین و آسمان
آواز می افشاندم.
آه ای سینه سرخ! بخوان
و پراكنده كن
غصه هایم را
كه من با گوش نهان در گوش خود
ندای نهان را در ندای تو بشنوم
جبران خلیل جبران
