يه شب مهتاب، ماه مياد تو خواب
منو ميبره، از توي زندون
مث شبپره، با خودش بيرون
ميبره اونجا، كه شب سياه
تا...
بخوان
كه رازجاودانگی در آواز است
كاش چون تو می بودم
آزاد از غل و زنجیر
كاش چون تو می بودم
روحی در پرواز
برفراز دره ها
و از جام اثیری
جرعه ای نور می نوشیدم
كاش چون تو می بودم
معصوم، قانع و شاد
بی اعتنا به آینده
در فراموشی گذشته
كاش چون تو می بودم
زیبا، فریبنده و باشكوه
پرمی كشیدم
در باد
كاش چون تو می بودم
اندیشه ای شناور
برفراز دشت.
میان زمین و آسمان
آواز می افشاندم.
آه ای سینه سرخ! بخوان
و پراكنده كن
غصه هایم را
كه من با گوش نهان در گوش خود
ندای نهان را در ندای تو بشنوم
جبران خلیل جبران
فتاده تخته سنگ آنسوی تر ، انگار کوهی بود
و ما اینسو نشسته ، خسته انبوهی
زن و مرد و جوان و پیر
همه با یکدیگر پیوسته ، لیک از پای
و با زنجیر
اگر دل می کشیدت سوی دلخواهی
به سویش می توانستی خزیدن ، لیک تا آنجا که رخصت بود
تا زنجیر
ندانستیم
ندایی بود در رویای خوف و خستگیهامان
و یا آوایی از جایی ، کجا ؟ هرگز نپرسیدیم... ( اخوان )
